Graan en zaad zijn de basis van het duivendieet, maar zonder grit en mineralen klopt het plaatje niet. Het is zo’n vanzelfsprekend onderdeel van de verzorging dat sommige liefhebbers er nauwelijks bij stilstaan — tot ze problemen zien die ze niet direct kunnen verklaren.
Wat is grit eigenlijk?
Grit is een mengsel van kleine kiezelsteentjes, schelpengruis en soms kalksteen. Duiven hebben dat nodig omdat ze geen tanden hebben. In de spiermaag vermalen de steentjes het voedsel. Zonder grit is de spijsvertering minder efficiënt, en kunnen harde zaden onvoldoende worden afgebroken.
Calcium: het meest kritische mineraal
Voor broedende duivinnen is calcium het meest kritische mineraal. Een leggende duivin gebruikt enorme hoeveelheden calcium voor de eierschalen. Als ze dat niet uit haar voeding haalt, onttrekkt haar lichaam het aan haar botten. Je ziet dit terug in zachte eieren, dunne schalen, of uitgeputte duivinnen na meerdere nesten.
Geef naast grit ook los schelpengruis of een speciale calciumblok. Broedende duivinnen moeten hiervan vrij kunnen eten.
Andere mineralen en sporenelementen
Naast calcium zijn er andere mineralen die een rol spelen. Natrium in kleine hoeveelheden is nodig voor de vochtbalans. Sporenelementen als zink, selenium en mangaan zijn nodig voor immuunfunctie, veergroei en reproductie. Een goede mineralenmix dekt dit af.
Penbak versus los bijmengen
De meeste liefhebbers geven grit en mineralen via een aparte penbak die altijd beschikbaar is. Duiven pakken hiervan wat ze nodig hebben. Dat is de beste methode: ze reguleren zelf hun inname.
Wanneer extra grit geven?
In de kweektijd en broedtijd is de mineraalbehoefte hoger. Geef dan extra schelpengruis en zorg dat de penbak nooit leeg is. Bij jonge duiven die snel groeien zijn mineralen ook extra belangrijk. Verse grit is beter dan oude: grit dat lang staat kan vochtig worden en schimmels aantrekken.
Meer lezen: Voeding voor duiven | Supplementen in de kweektijd | Wat eten duiven?
